Jigme Khesar Namgyel Wangchuck

Z Wikipedii

Jigme Khesar Namgyel Wangchuck
Data urodzenia	21 lutego 1980
Król Bhutanu
Okres urzędowania	od 14 grudnia 2006
Poprzednik	Jigme Singye Wangchuck

Jigme Khesar Namgyel Wangchuck (ur. 21 lutego 1980) – król Bhutanu od 14 grudnia 2006, ukoronowany 6 listopada 2008, piąty monarcha z dynastii Wangchuck.

[edytuj] Rodzina i edukacja

Król Jigme Khesar Namgyel Wangchuck jest najstarszym synem poprzedniego władcy Jigme Singye Wangchucka, który zrezygnował z tronu na rzecz syna. Nowo ukoronowany król jest synem trzeciej żony Jigme Singye, księżnej Tshering Yangdon.

Król ma liczne rodzeństwo, młodszą siostrę i brata oraz cztery przyrodnie siostry i trzech przyrodnich braci z pozostałych trzech związków ojca (wszystkie cztery żony ojca są siostrami). Młody król jest kawalerem.

Po zakończeniu podstawowej edukacji w Bhutanie, Namgyal kontynuował naukę w USA. Najpierw kształcił się w szkole prywatnej Cushing Academy (ulokowanej w północnym Massachusetts na granicy z New Hampshire), a następnie w Wheaton College (także w Massachusetts, pomiędzy Bostonem a Providence). Po otrzymaniu licencjatu w Wheaton College, studiował nauki polityczne w Anglii na Oxford University.

Jako książę, następca tronu odbywał liczne podróże zagraniczne, reprezentując oficjalnie Bhutan na międzynarodowych ceremoniach. Odgrywał również aktywną rolę w działalności wielu instytucji kulturalnych i ekonomicznych.

[edytuj] Król Bhutanu

W grudniu 2005 król Jigme Singye Wangchuck ogłosił zamiar swej abdykacji na rzecz syna w 2008 oraz początek prac nad pierwszą w historii kraju konstytucją, na mocy której możliwe byłyby wybory do parlamentu w 2008.

Jako następca tronu, Jigme Khesar Namgyel Wangchuck w czerwcu 2006 uczestniczył w obchodach 60. rocznicy rządów króla Tajlandii, Bhumibola Adulyadeja. Był najmłodszym z gości i zyskał niezwykłą popularność i uznanie. Prasa tajska określiła go nawet mianem księcia z Bajki (Prince Charming)^[1].

14 grudnia 2006 Jigme Singye Wangchuck ogłosił jednak natychmiastowe ustąpienie z tronu i przekazanie władzy najstarszemu synowi^[2].

Nowy król prowadził w kraju reformy demokratyczne i zatwierdził nową konstytucję. Zniósł zakaz działalności partii politycznych. W kwietniu 2007 w Bhutanie odbyły się próbne wybory, w których obywatele mogli po raz pierwszy w historii zagłosować, choć tym razem tylko na cztery fikcyjne partie polityczne. Była to dla nich swoista lekcja demokracji^[3]. W marcu 2008 odbyły się już prawdziwe wybory parlamentarne do Zgromadzenia Narodowego^[4].

W lutym 2007 król odbył swoją pierwszą zagraniczną podróż do Indii, w czasie której spotkał się z premierem Manmohanem Singhem i 8 lutego 2007 podpisał nowy traktat o współpracy z Indiami, który dawał Bhutanowi większą niezależność w dziedzinie polityki zagranicznej i wojskowej^[5].

Uroczysta koronacja króla odbyła się 6 listopada 2008 w pałacu królewskim w Thimphu. Data ta została wcześniej wybrana przez troje wybitnych astrologów jako najbardziej pomyślna dla wydarzenia tej rangi. Ceremonia składała się z wielowiekowych, ludowych i pełnych ekspresji rytuałów. Uczestniczyli w niej zagraniczni goście, jak prezydent Indii Pratibha Patil, minister spraw zagranicznych Pranab Mukherjee, przewodnicząca Indyjskiego Kongresu Narodwego Sonia Gandhi oraz gwiazdy Bollywoodu. Pałac otaczały również rzesze ludności, ubranej w narodowe kostiumy^[6][7].

Młody, przystojny i nieżonaty król cieszy się w Bhutanie ogromną popularnością, większą nawet niż ojciec^{[potrzebne źródło]}. Z racji zagranicznych podróży i zagranicznej edukacji znany jest także poza swą ojczyzną.

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• "Bhutan Celebrates 100 years of monarchy" w serwisie Bhutan Majestic Travel. (en)

p • d • e Królowie Bhutanu Ugyen Wangchuck • Jigme Wangchuck • Jigme Dorji Wangchuck • Jigme Singye Wangchuck • Jigme Khesar Namgyel Wangchuck

p • d • e Szefowie państw i rządów Azji Szefowie państw Afganistan[1] • Arabia Saudyjska[1] • Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma • Brunei[1] • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Cypr[1] • Filipiny[1] • Gruzja • Indie • Indonezja[1] • Irak • Iran[1] • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malediwy[1] • Malezja • Mongolia • Nepal • Oman[1] • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Turkmenistan[1] • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Ilam[1] • Osetia Południowa • Palestyna Szefowie rządów Armenia • Azerbejdżan • Bahrajn • Bangladesz • Bhutan • Birma • Chiny • Republika Chińska (Tajwan)[2] • Gruzja • Indie • Irak • Izrael • Japonia • Jemen • Jordania • Kambodża • Katar • Kazachstan • Kirgistan • Korea Południowa • Korea Północna • Kuwejt • Laos • Liban • Malezja • Mongolia • Nepal • Pakistan • Rosja • Singapur • Sri Lanka • Syria • Tadżykistan • Tajlandia • Timor Wschodni • Turcja • Uzbekistan • Wietnam • Zjednoczone Emiraty Arabskie Szefowie rządów państw nieuznawanych Abchazja • Cypr Północny • Górski Karabach • Osetia Południowa • Palestyna ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ 2,0 2,1 Chińska (Tajwan) jest uznawana przez 23 państwa członkowskie ONZ