Fraates II

Z Wikipedii

Moneta Fraatesa II z mennicy w Seleucji nad Tygrysem. Rewers pokazuje siedzącego boga (prawdopodobnie Serapisa) trzymającego Nike i Róg obfitości. Grecka inskrypcja brzmi ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ([moneta] Wielkiego Króla Arsakesa Zwycięskiego).

Fraates II - król Partów w latach ok. 138 - 128 p.n.e.

Był synem Mitrydatesa I, w chwili objęcia tronu jeszcze niepełnoletnim, tak że początkowo rządziła za niego matka. Jego panowanie naznaczone było zagrożeniem ze strony Saków, którzy napierani przez Yuezhi zagrażali wschodniej granicy Partii. Wykorzystując zaangażowanie Partów na wschodzie wiosną 130 r. p.n.e. Selucyda Antioch VII Sidetes zaatakował Mezopotamię, wkrótce zajmując Babilonię, a następnie również Medię i Suzę. W tej ciężkiej dla Partów sytuacji zagrożenia zarówno ze wschodu jak i zachodu Fraates zdecydował się na wszczęcie rozmów z Seleucydami. Antioch stawiał jednak warunki oznaczające właściwie likwidację suwerennego partyjskiego państwa: wypuszczenie z niewoli jego brata Demetriusza, oddanie wszystkich partyjskich zdobyczy oraz płacenie Seleucydom trybutu z macierzystych Partii i Hyrkanii. Fraates odrzucił te warunki, a jego emisariusze zaczęli podburzać ludność Medii przeciwko Grekom. Sytuacja tych ostatnich była o tyle ciężka, że stosunkowo surowa zima zmusiła ich do rozproszenia się na leżach, a niezdyscyplinowane oddziały dopuszczały się licznych gwałtów na ludności cywilnej, co sprawiało że emisariusze Fraatesa łatwo znajdowali wśród niej posłuch. Wczesną wiosną 129 r. p.n.e. wspierany przez powstanie miejscowej ludności Fraates pojawił się w Medii na czele swojej armii. Kiedy Antioch przemieszczał się na czele części oddziałów żeby pomóc jednostkom znajdującym się najbliżej niego w tłumieniu powstania nagle znalazł się w pobliżu armii Fraatesa, i wbrew swoim doradcom zdecydował się przyjąć bitwę mimo liczebnej przewagi przeciwnika i zajmowania przez niego lepszej pozycji na wzgórzach. Jego armia została pobita i uciekła, a on sam został zabity albo popełnił samobójstwo. Fraates oddał królewskie honory ciału martwego Seleucydy i odesłał je w srebrnej trumnie do Syrii, gdzie jakiś czas przed bitwą wysłał także brata Antiocha Demetriusza. Do partyjskiej niewoli dostały się tysiące greckich jeńców, w tym syn Antiocha, który potem żył na dworze Arsacydów jako książę, oraz jego córka, która trafiła do haremu Fraatesa.

Tryumf króla Partów wydawał się więc całkowity - wyprawa Antiocha VII Sidetesa była ostatnią próbą Seleucydów odzyskania terytoriów na Wschodzie. Fraates gotował się do marszu na Syrię, kiedy w r. 128 p.n.e. na wschodzie pojawili się Sakowie. Władca Partów zdecydował się wtedy użyć w bitwie przeciwko nim wcześniej źle traktowanych greckich jeńców, którzy wprawdzie stanęli do boju, jednak gdy tylko szyk Partów zachwiał się pod pierwszym uderzeniem Saków, przeszli oni na stronę tych ostatnich i wzięli srogi odwet na swych dotychczasowych prześladowcach. W rezultacie bitwa z Sakami zakończyła się druzgocącą klęska Irańczyków i śmiercią Fraatesa.

[edytuj] Bibliografia

• Bobodżan Gafurow Dzieje i kultura ludów Azji Centralnej, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1978.
• Bogdan Składanek Historia Persji, Tom I, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2004, ISBN 83-88238-09-4